CC Mechelen blogt

Zomerse ontdekkingen

22.07.2010 I Brendan

Zomer. Niet alleen privé, maar ook professioneel speelt het leven van een muziekprogrammator zich in open lucht af. Het werkterrein wordt verlegd van de concertzaal naar de festivalweide. Eerste afspraak is de moeder aller festivals: Rock Werchter. Opener in de Marquee was Kyteman's Hiphop Orkest. Het 20-koppig collecief met haar bijzonder geslaagde cocktail van hiphop, blues en jazz is één van de strafste nieuwe bands die we de voorbije jaren hebben gehoord. Vorig jaar stonden ze ei zo na op de seizoensopening van Cultuurcentrum Mechelen. Maar de hype in Nederland en memorable passages langs grote festivals als Pinkpop en North Sea Jazz katapulteerde de groep naar de hogere regionen in het muzieklandschap. Het heerlijk broeierige concert in Werchter zal het alleen maar moeilijk maken om de Nederlanders naar Mechelen te halen, maar we blijven proberen...

Een jaarlijks weerzien is er ook met het limburgse tweeluik Rock Herk en het Belgium Rhythm & Blues Festival in Peer. Terwijl festivals als Dour en Pukkelpop muzikale grootwarenhuizen zijn waar je dagenlang muzikaal kan shoppen, is het festival in Herk-de-Stad een kleinere delicatessenzaak. Vorig jaar nog werd Rock Herk in Groot-Brittannië genomineerd als beste buitenlands festival. Ook dit jaar was de affiche er één voor de fijnproevers. Madensuyu, in 2009 nog te gast in uw CC, bevestigde dat het momenteel het beste en inventiefste is wat het Belgische rocklandschap te bieden heeft. Tokyo Police Club bracht bijzonder fijne en vrolijke indiepop. Kippenvel was er met I Like Trains. Hun op gitaren voortdrijvende muziek verenigde het beste van Nick Cave, The National en Mogwai. Op de blueshoogmis in Peer zorgden  tussen legendes als Van Morrisson en Booker T twee jonge namen voor de verrassing. Imelda May, ontdekt door Jools Holland heeft een stem als een klok en zou met haar traditionele maar zeer aanstekelijke rock 'n' roll en rockabilly een zéér memorabele Radio Modern kunnen maken. Eli paperboy Reed, blanke bolster met diepzwarte pit, van zijn kant bewees de enige ware erfgenaam te zijn van Sam Cooke, Otis Redding en James Brown. Een klasse apart!

Nog even een stap over de taalgrens. In Dour tekende een Belgische groep voor het hoogtepunt. MLCD (My Little Cheap Dictaphone) heeft zonet (Tommy nog aan toe!) een rockopera ingeblikt en zowel bij de songs als de live uitvoering passen termen als grandioos en glorieus. Een tip: hou onze website in het oog!

Plaats een reactie

* veld is verplicht